Encyklopedia roślin / Choroby i szkodniki roślin / Porady ogrodnicze

Nornica ruda

Kategoria: Drzewa i krzewy liściaste,Rośliny cebulowe,Rośliny sadownicze,Róże – Autor: Piotrek_ns – 6 lipca 2010

Objawy: Poobgryzane gałązki drzew i krzewów liściastych, poobgryzane lub wyjedzone cebulki
kwiatowe.
Atakowane rośliny: Młode drzewa i krzewy liściaste, kwiaty cebulowe
Przyczyna: Nornica ruda (Myodes glareolus) – gatunek gryzonia z rodziny nornikowatych. Jeden z drobniejszych gryzoni nornikowatych występujących w Polsce. Średniej wielkości, o wydłużonym ciele i średnim, słabo owłosionym ogonie, pokrytym pierścieniowatymi łuskami. Długość tułowia ok 10-11 cm, ogona do 5 cm, ciężar ciała ok. 30 g. Oczy duże, pyszczek lekko zaostrzony z wąsami, uszy duże szerokie wyraźnie wystają z sierści, zaokrąglone, cienkie przygięte do przodu i sięgają oczu. Nozdrza różowawe, nieowłosione. Charakteryzuje się ubarwieniem sierści na grzbiecie jest szaro-rudym, żółtawo-rudym lub czerwonawo-rdzawym. Boki i brzuszna strona ciała białawo szary, a ogon dwubarwny z wierzchu ciemny, spodem jasny. Jasne są też stopy. Siekacze mają kształt dłutowaty, ciągle rosną, a ostrość zachowują dzięki temu, że szkliwo znajduje się jedynie na przedniej ich powierzchni, zęby trzonowe o niskich koronach, z trzema rzędami guzków. Wielkość miotu nornicy rudej jest ściśle związany z okresem największej dostępności pożywienia. Ciąża trwa około 21 dni. Samica rodzi 3–4 razy w roku 3–5 (do 7) młodych. Młode przychodzą na świat ślepe i nieowłosione. Szybko rosną i po 12–14 dniach otwierają oczy, po około 25 dniach życia przestają się odżywiać mlekiem matki i opuszczają gniazdo. Młode uzyskują pełną dojrzałość płciową w wieku 8–9 tygodni. Nornica ruda w ciągu jednego roku może wyprowadzić 4 mioty, co daje średnio 20 potomstwa rocznie. Buduje system korytarzy tuż pod powierzchnią ziemi lub w gęstym runie Nory nornicy rudej znajdują się w wierzchniej warstwie ziemi i są skomplikowaną siecią korytarzy z wieloma wylotami. Jej rewir wynosi około 1600 m2. Zamieszkuje prawie wszystkie typy lasów oraz śródpolne i nadwodne zarośla, parki, ogrody i działki. Najchętniej wybiera wilgotne, porośnięte krzewami biotopy. Przebywa w bezpośredniej bliskości kopców, pod olchami oraz leżących pni drzew. W miejscach odsłoniętych przebywa rzadziej. W górach występuje w piętrze regli i kosówki. Prowadzi zmierzchowo – nocny tryb życia, ale wychodzi również za dnia w poszukiwaniu pokarmu. Należy do gatunku osiadłego, podziemne korytarze z kryjówkami wykonuje w bezpośredniej bliskości pożywienia i kopców, zwykle pod drzewami oraz leżącymi pniami drzew (możliwość bezpiecznego i szybkiego schronienia się w razie niebezpieczeństwa). Jest ssakiem płochliwym. Nornica potrzebuje około 25 g świeżej paszy zielonej lub 5 g paszy treściwej dziennie, to jest około 15 kcal/dobę. Przeciętnie zwierzę może przeżyć bez pokarmu około pięciu dni. Doskonale skacze i dobrze wspina się po gałązkach drzewek owocowych, z których ogryza korę. Jak większość nornikowatych żywi się pokarmem mieszanym – wiosną i latem są to liście, zioła, owady, larwy, nasiona, pąki drzew, kora, porosty, a czasem pokarm zwierzęcy. Jesienią i zimą żywi się owocami, nasionami, nadziemnymi częściami roślin zielonych, a także kłączami oraz bezkręgowcami. Przy niedoborze pożywienia żeruje na młodych drzewkach i krzewach przez co jest nieproszonym gościem w ogrodzie, gdyż pozostawia po sobie ogryzione gałązki drzew i krzewów liściastych a w szczególności narażone są róże. Chętnie też wyjadają rośliny cebulowe.
Ochrona niechemiczna: W ogrodzie czy na działce mogą przyczynić się do spustoszenia upraw, nie mają tam też naturalnych wrogów, co powoduje, że nadmiernie się rozmnażają. Należy unikać stosowania słomy jako zimowego okrycia roślin, gdyż znajdują tam dobre schronienie na zimę. Również zbyt wczesne okrywanie roślin na zimę jest zaproszeniem do rozgoszczenia się tych szkodników. Zabiegi pozwalające uniknąć pojawienia się lub ograniczenia ilości szkodników to: usuwanie z ogrodu resztek roślin, wykaszanie roślinności zielonej wokół ogrodów, wyłapywanie gryzoni do umieszczanych w norach pułapek, odstraszanie preparatami biologicznymi – repelentami, uprawianie roślin odstraszających oraz wykorzystywanie łownych kotów i psów. Dobrym sposobem ochrony kwiatów cebulowych jest sadzenie cebul w ażurowych pojemnikach z drobnymi oczkami lub plastikowych doniczkach z dziurkami w dnie.
Ochrona chemiczna: Do zwalczania stosujemy świece dymne do gazowania nor, jak również zatrute przynęty pokarmowe. Tu należy zachować dużą i szczególną ostrożność, aby uchronić siebie i bliskich oraz zwierzęta przed zatruciem a środowisko przed skażeniem. Padłe gryzonie trzeba jak najszybciej zebrać i głęboko zakopać, żeby nie mogły zostać zjedzone przez inne zwierzęta, koty ptaki, co groziłoby to ich śmiertelnym zatruciem. Trzeba pamiętać, że trucizny używane do przygotowania przynęt są bardzo toksyczne.

Brak komentarzy »

No comments yet.

Leave a comment