Zamieranie dębów

Objawy: Liście porażonych roślin, zaczynając od górnych partii korony, stopniowo marszczą się, brązowieją, zasychają i przedwcześnie opadają. Jednocześnie  z postępującą utratą liści drzewa produkują dużą liczbę silnych pędów przybyszowych by zrównoważyć ubytek powierzchni asymilacyjnej. Na pniach rozwijają się różnej wielkości brunatne lub czarne podłużne plamy zagłębione także w drewno drzew. Plamy są najlepiej dostrzegalne późną jesienią oraz wczesną wiosną. Czasem w miejscach pęknięć kory w obszarze zmian chorobowych sączy się ciemno zabarwiona ciecz. Choroba postępuje szybko uśmiercając nawet pokaźne drzewa w ciągu kilku lat. W rzadkich przypadkach dęby powracają do zdrowia.
Atakowane rośliny: Dąb szypułkowy oraz dąb bezszypułkowy. Rzadko pozostałe gatunki dębów.
Przyczyna: Grzyby z rodzaju Ceratocystis. Sprawca choroby zimuje w postaci grzybni w porażonych tkankach roślin. W okresie wegetacyjnym na powierzchni  chorych tkanek produkowane są zarodniki workowe oraz zarodniki konidialne infekujące kolejne rośliny. Zarodniki rozprzestrzeniają się z  prądami powietrza oraz z pomocą owadów. Kolejne dęby mogą być także infekowane bezpośrednio przez grzybnię przerastającą w miejscu kontaktu systemów korzeniowych dwóch roślin.
Zwalczanie niechemiczne: Usuwanie i niszczenie przez spalenie drzew z objawami chorobowymi.
Zwalczanie chemiczne: Brak.