Przypąkowe zamieranie pędów malin

Objawy: W czerwcu tworzą się fioletowo brunatne plamy na młodych pędach wokół pąków oraz na liściach, rozwijając się wzdłuż nerwu głównego. Plamy rozwijają się znacznie tworząc pod koniec sezonu wegetacyjnego długie smugi pokrywające dużą część pędów. Podczas drewnienia łodyg plamy zmieniają zabarwienie na ciemnoszare i pokrywają się ciemnymi punktami stanowiącymi zarodnikowanie grzyba. W kolejnym sezonie chore pędy mają zahamowany wzrost i stopniowo zamierają. Kora w miejscach plam pęka i zaczyna się łuszczyć.
Atakowane rośliny: Malina
Przyczyna: Porażenie przez kilka gatunków grzybów min. Didymella applanata. Przyczyną zakażenia pierwotnego są zarodniki workowe uwalniane wiosną z ciemnobrunatnych otoczni usytuowanych pod skórką porażonych pędów. W czasie sezonu wegetacyjnego sprawca choroby infekuje kolejne rośliny za pomocą zarodników konidialnych wytwarzanych w dużych ilościach. Rozwojowi choroby sprzyja wysoka wilgotność wiosną i z początkiem lata oraz uprawa roślin w zbytnim zagęszczeniu.
Zwalczanie niechemiczne: Uprawa odmian mniej podatnych na porażenie przez grzyba. Regularne kontrolowanie zdrowotności roślin połączona z usuwaniem i paleniem pędów z objawami choroby tuż po zbiorze owoców. Usuwanie nadmiernej liczby pędów silnie zagęszczających łan.
Zwalczanie chemiczne: Pierwsze zabiegi opryski rozpoczyna się zwykle kiedy młode pędy osiągają około 15 cm wysokości, a kolejne co 7-10 dni aż do zbiorów z zachowaniem okresu karencji dla poszczególnych środków. Można stosować fungicydy: Signum 33 WG (1,8 kg/ha), Switch 62,5 WG (0,8–1,0 kg/ha), Sadoplon 75 WP – 5,0 kg/ha. Przemiennie z innymi fungicydami i nie częściej niż 2 razy w sezonie można stosować również Mythos 300 SC (2,5 l/ha) oraz Rovral AquaFlo 500 SC (1,5–2,0 l/ha). Tuż przed i między zbiorami, z racji na zaledwie 1 dzień karencji, można stosować Teldor 500 SC (1,5 l/ha).

Fot. K. Lynch