Paciornica krzyżowianka

Objawy: Wybijanie uśpionych pąków, deformacja i karłowacenie roślin, gnicie pąków.
Atakowane rośliny: Rośliny krzyżowe: kapusta, kalafior, brokuł, kalarepa, brukiew.
Przyczyna: Mała muchówka Paciornica krzyżowianka (Contarinia nasturtii) z rodziny pryszczarkowatych, długości 1,5-2 mm, ma ciało smukłe, jasnobrunatne, długie nogi. Pokrojem zbliżona jest do małego komara. Zimują larwy w kokonach ziemnych, w wierzchniej warstwie gleby. Wiosną na przełomie maja i czerwca następuje przepoczwarczanie i wylot much. Samice składają po 15-20 jaj, za pomocą pokładełka, pomiędzy liście sercowe. Wylęgłe po kilku dniach larwy rozpoczynają żerowanie. Larwy są białawożółtawe, beznogie, długości 2,5-3 mm i mają zdolność skakania. Larwy żerują u nasady liści sercowych młodych i starszych roślin, niszcząc wierzchołki wzrostu, co powoduje np. u kapusty wybijanie uśpionych pąków i wykształcanie kilku małych główek zamiast jednej. Często rośliny karłowacieją i nie wytwarzają główek w ogóle. Żerowanie larw na kalarepie lub brukwi powoduje zniekształcenie i pękanie zgrubień. Po około 2 tygodniach przemieszczają się do gleby, gdzie przepoczwarczają się w kokonach. Cały cykl rozwojowy jednego pokolenia trwa 3-4 tygodnie. W ciągu roku gatunek daje 2-3 pokolenia. W Polsce występuje dość powszechnie i lokalnie lub w deszczowych latach, może powodować znaczne szkody.
Ochrona niechemiczna: Stosowanie płodozmianu i usuwanie i niszczenie zaatakowanych roślin oraz chwasty krzyżowe w pobliżu uprawy.
Ochrona chemiczna: Opryskać środkami owadobójczymi, np.: Decis 2,5 EC, Karate 025 EC.